Camera وسیلهی است که تصاویر را رکورد میکند و شما میتوانید در هر زمان که بخواهید آن تصاویر را ببینید و به مرور خاطرات بپردازید. نمایندگی کانن جمهوری تصاویری که دوربین میگیرد یا در خود حافظهی دوربین ضبط میشود یا در فضای دیگری دوربین هم میتواند تصاویر ثابتی چون عکس و هم تصاویر متحرکی چون ویدئو را ذخیره کند.
منجمد کردن لحظات به منزله دستیابی به گذشته و جمع آوری اسنادی برای آیندگان، از گذشتگان دور در نظر بشریت بود، به نظر می رسد انسانِ در جست و جوی حقیقت، آن را در واقعیتِ تصاویر می یافت.
تایید این حرف را می توان از دیوارنگاره غار ها به دست انسان های بدوی و بعد تر به دست نقاشان دید؛ اما اولین تلاش ها برای عکس گرفتن، در قرن هجده میلادی دیده می شود، آن هم به دست ژاک چارلز، مخترع فرانسوی.
ابزار کار او، اتاقی تاریک بود و کاغذی آغشته به کلرید نقره که منجر به نقش بستن طرحی سایه مانند بر روی آن شد.
شاید برایتان سوال شود که استفاده از کلرید نقره چگونه به ذهن او رسیده است؟ پاسخ این جاست!
از دوران باستان، بشریت به فهم دقیقی از عملکرد این ماده و واکنش شیمیایی آن در حضور نور رسیده بود و حال در قرن هجده، چارلز از آن بهره گرفت.
پس از گذشت سال ها برای تثبیت این ماده، از هیپوسولفیت سدیم استفاده شد؛ اما اولین شخصی که توانست موانع فراوان، به خصوص تابانیدن نور به عکس ها، را کنار بزند جوزف نیکفورد نیپسِ فرانسوی بود.
گرچه نور دهی چند روز زمان برد و نتیجه کار تصویری است که در ادامه می بینید:
اگر به دیوار ها نگاهی بیندازید تاثیر نور بر عکس نهایی را بیشتر درک خواهید کرد و البته استمرار نیپس در رسیدن به نتیجه ای مطلوب.
با این حال نتیجه نهایی برای نیپس دلچسب نبود و او تا سال ۱۸۲۲ همچنان مسیر خود را ادامه داد تا به گراور و استفاده از بخار ید برسد.
تا این مرحله، نیپس و هیچ مخترع دیگری موفق نشده بود سوژه ای به جز طبیعت بی جان را برگزیند چرا که نمی شد روز ها افراد را برای عکس گرفتن ثابت نگه داشت!
مخترع بعدی که ادامه دهنده راه نیپس بوده و و دستاورد های فراوانی در این زمینه داشت لویی داگر فرانسوی بود.
هیلوگراف نامی بود که بر دستگاه اختراع شده توسط نیپس و داگر گذاشتند؛ اما متاسفانه در سال ۱۸۳۳ همکاری آن دو با مرگ نیپس متوقف شد.
اما، داگر از پای ننشست و با بهری گیری از صفحات مسی کار خود را پیش برد و این گونه زمان نور دهی را کاهش داد.
علاوه بر این اقدام موثر، او توانست با فرو بردن عکس در محلول های ید دار، از تیره شدن عکس در طول زمان جلوگیری کند.
داگرئوتیپ دستاورد داگر بود و از آن جایی که به نظر می رسید سود دهی فراوانی در تجارت داشته باشد توسط برخی موسسات خریداری شد و در نهایت در سال ۱۸۴۰ این دستگاه، موفق به عکس گرفتن از ماه شد.
- تحولات مدرن
پس از اختراع داگرئوتیپ، پیشرفت دوربین عکاسی از روی لاکِ لاک پشت پایین آمد و به سرعت توسعه یافت.
به نظر می رسد یکی از دلایل این سرعت، احساس نیاز به این دستگاه بود و البته تاثیرات تجاری و بازار سود ده این دستگاه عجیب الغریب.
افراد متعدد بر کاهش دادن زمان نور دهی، پایداری عکس چاپ شده پس از گذر زمان، وضوح بخشیدن به آن و غیره کار کرده و البته موفقیت های چشم گیری داشتند.
رفته رفته دوربین عکاسی های عظیم الجثه و غول پیکر جای خود را به دوربین هایی دادند که در دسترس تر، کوچک تر و البته ارزان تر بودند.
اما، مهم ترین جهش برای دستیابی به دوربین های دیجیتالی کنونی، اختراع کامپیوتر بود که تاثیر مستقیم بر کیفیت عکس ها می گذاشت.
انواع دوربین عکاسی
در این بخش در نظر داریم که به جهان دوربین های عکاسی از نظر عملکرد وارد شویم، اگر دوربین ها را بر اساس تقدم بررسی کنیم ابتدا به دوربین های آنالوگ و سپس به دوربین های دیجیتال می رسیم:
- دوربین آنالوگ
این نوع از دوربین، ثبت کننده تصویر بر روی فیلم های عکاسی است، نتیجه نهایی پس از ظاهر کردن عکس به صورت منفی قابل رویت است.
البته این جا می خواستیم فارسی را پاس بداریم چرا که ظاهر کردن عکس بیشتر به نگاتیو یا ریورسال مشهور است.
اما، خود این دوربین ها انواع متفاوتی دارند که هر کدام از اجزا متفاوتی تشکیل شده و عملکرد های متفاوتی دارند.
به عنوان مثال Pentax K1000 یکی از نوستالژی ترین دوربین های آنالوگ مکانیکی است که با بدنه فلزی و مقاوم خود و البته تصویر برداری واضحش هنوز طرفداران فراوانی دارد.
این دوربین ها تشکیل شده از لنز، محل قرار گیری فیلم خام، دیافراگم و غیره است؛ اما پس از عکس برداری باید فیلم داخل آن باید از دستگاه خارج شده و ظاهر شود.
اگر می خواهید برای تقویت حس نوستالرژی در خود چنین دوربین هایی تهیه کنید، باید دقت خود را بالا ببرید چرا که این محصول به صورت آکبند در بازار موجود نیست، در این زمینه می توانید از مشاوران نورنگار کمک بگیرید.
- دوربین دیجیتال
اگر بخواهیم اصل اپتیکی دوربین دیجیتال را با دوربین آنالوگ مقایسه کنیم باید بگوییم تنها تفاوت آن استفاده و عدم استفاده از فیلم است.
این یعنی ابزار مورد استفاده برای ثبت عکس متفاوت خواهد بود، در دوربین دیجیتالی یک سنسور حساس به نور وجود دارد که تصویر سوژه را ثبت می کند.
حال به مسیر عکس گرفتن و فعل و انفعالات داخلی یک دوربین وارد می شویم تا در بخش های بعد اجزا دوربین را بررسی کنیم.
- منظره یاب (که البته بر همه دوربین های دیجیتال قرار ندارد)
- دکمه شاتر یا یک ماشه برای شلیک به سمت ابژه
- هدف
- دیافراگم
- شاتر
- سنسور CCD یا CMOS
- کارت حافظه
- صفحه نمایش یا اسکرین
ما در این مسیر از یک سنسور حساس به نور استفاده می کنیم، یک قطعه الکترونیکی کوچک که از میلیون ها فتو سایت تشکیل شده است.
این فتوسایت ها معمولاً پیکسل نامیده می شوند، این نام، نامی آشنا است چرا که کیفیت دوربین های تلفن همراه را بر اساس مگا پیکسل اندازه گیری می کنند.
این فتو سایت ها بسته به میزان نوری که دریافت می کنند، بار الکتریکی جمع کرده و بعد از عکس برداری این بار ها را بر اساس نوع سنسور مورد استفاده، به مدار الکترونیکی منتقل می کنند.
حساسیت موجود در دوربین های دیجیتال از روی منوی موجود در صفحه نمایش آن توسط شما انتخاب خواهد شد؛ اما هر چه بیشتر باشد، کیفیت عکس پایین تر خواهد بود و به اصطلاح نویز بیشتری دارد.
دلیل این مساله نیز پیکسل های رنگ روشن در نقاط تیره موجود در آن است، در نهایت این بار های الکتریکی به داده های دیجیتالی تبدیل شده و بر حسب بیت، اندازه گیری می شوند، در آخر برای تشکیل یک تصویر دیجیتال به کارت حافظه نیاز داریم تا تصویر بر آن ثبت شود.
حال بهتر است بدانیم که به طور کل دو نوع سنسور وجود دارد CCD و CMOS و البته هر دوی آن ها به نور حساس هستند نه به طیف رنگ ها.
در نهایت با ثبت شدن عکس بر روی کارت حافظه که خود انواع مختلفی دارند، عکس ها بر روی صفحه نمایش دیده می شوند که البته عینی ترین بخش این فرایندی است که توضیح داده شد.
اجزای دوربین عکاسی
حال که از فعل و انفعالات داخلی دوربین ها برای ثبت یک عکس با خبر شدیم بهتر است نگاهی به اجزا بیرونی آن نگاهی بیاندازیم.
امروزه دوربین ها بسیار پیچیده شده اند و همین مساله سبب می شود که گاهی حرفه ای ترین عکاس ها سر از اجزا آن در نیاورند.
اما، به طور کلی هر دوربین عکاسی دیجیتال از ۴ بخش اصلی تشکیل می شود:
- بدنه اصلی
- لنز
- شاتر
- دیافراگم
- منشور
- آینه
- منظره یاب
- صفحه نمایش ال سی دی
- فلاش
- دیافراگم لنز دوربین
- پرده شاتر
-
سنسور
حال تمامی موارد فوق به صورت جداگانه بررسی می شوند:
-
بدنه اصلی
بدنه دوربین، مثل بدن انسان است چرا که تمام اعضا داخلی را درون خود حفظ کرده است و در واقع پوششی است محافظ برای آن.
بهترین جمله ای در وصف بده اصلی دوربین می توان گفت این است؛ همه چیزِ دوربین به جز لنز آن که خود بحث مفصلی دارد.
وابسته به مدل دوربین و برندی که انتخاب می کنیم، شکل ظاهری و جنس آن متفاوت خواهد بود؛ اما اکثرا به شکل مکعب مستطیل یا مربعی هستند که بعدا جزئیات، یعنی فرورفتگی ها و بر آمدگی هایی، بر آن ظاهر می شوند.
اکثراً بدنه ها یا پلاستیکی هستند یا فلزی؛ اما تصورتان شاید از جنس پلاستیک وجه ای منفی داشته باشد، باید گفت که این طور نیست، فلز سنگین تر است و اگر بخواهید دوربینی سبک تر داشته باشید بهتر است به سراغ دوربین هایی بروید که جنس پلاستیکی دارند.
اما، بدنه های فلزی در برابر ناملایمات مقاوم تر هستند و اگر به صورت حرفه ای در این رشته هنری فعالیت دارید بهتر است این جنس را برای بدنه در نظر داشته باشید.
علاوه بر این اندازه دوربین نیز متفاوت است، اگر دوربین از نوع کامپکت باشد حتی گاهی اوقات اندازه جیب شلوار شما می شود؛ اما اگر دوربین DSLR داشته باشید ممکن است چندین کیلو وزن داشته باشند.
در هر صورت بهتر است برای محافظت از دوربین ها با هر شکل و اندازه و جنس و نوعی، کیف هایی محافظ تهیه کنیم تا از بلا مصون باشند.
Camera وسیلهی است که تصاویر را رکورد میکند و شما میتوانید در هر زمان که بخواهید آن تصاویر را ببینید و به مرور خاطرات بپردازید. نمایندگی کانن جمهوری تصاویری که دوربین میگیرد یا در خود حافظهی دوربین ضبط میشود یا در فضای دیگری دوربین هم میتواند تصاویر ثابتی چون عکس و هم تصاویر متحرکی چون ویدئو را ذخیره کند.
منجمد کردن لحظات به منزله دستیابی به گذشته و جمع آوری اسنادی برای آیندگان، از گذشتگان دور در نظر بشریت بود، به نظر می رسد انسانِ در جست و جوی حقیقت، آن را در واقعیتِ تصاویر می یافت.
تایید این حرف را می توان از دیوارنگاره غار ها به دست انسان های بدوی و بعد تر به دست نقاشان دید؛ اما اولین تلاش ها برای عکس گرفتن، در قرن هجده میلادی دیده می شود، آن هم به دست ژاک چارلز، مخترع فرانسوی.
ابزار کار او، اتاقی تاریک بود و کاغذی آغشته به کلرید نقره که منجر به نقش بستن طرحی سایه مانند بر روی آن شد.
شاید برایتان سوال شود که استفاده از کلرید نقره چگونه به ذهن او رسیده است؟ پاسخ این جاست!
از دوران باستان، بشریت به فهم دقیقی از عملکرد این ماده و واکنش شیمیایی آن در حضور نور رسیده بود و حال در قرن هجده، چارلز از آن بهره گرفت.
پس از گذشت سال ها برای تثبیت این ماده، از هیپوسولفیت سدیم استفاده شد؛ اما اولین شخصی که توانست موانع فراوان، به خصوص تابانیدن نور به عکس ها، را کنار بزند جوزف نیکفورد نیپسِ فرانسوی بود.
گرچه نور دهی چند روز زمان برد و نتیجه کار تصویری است که در ادامه می بینید:
اگر به دیوار ها نگاهی بیندازید تاثیر نور بر عکس نهایی را بیشتر درک خواهید کرد و البته استمرار نیپس در رسیدن به نتیجه ای مطلوب.
با این حال نتیجه نهایی برای نیپس دلچسب نبود و او تا سال ۱۸۲۲ همچنان مسیر خود را ادامه داد تا به گراور و استفاده از بخار ید برسد.
تا این مرحله، نیپس و هیچ مخترع دیگری موفق نشده بود سوژه ای به جز طبیعت بی جان را برگزیند چرا که نمی شد روز ها افراد را برای عکس گرفتن ثابت نگه داشت!
مخترع بعدی که ادامه دهنده راه نیپس بوده و و دستاورد های فراوانی در این زمینه داشت لویی داگر فرانسوی بود.
هیلوگراف نامی بود که بر دستگاه اختراع شده توسط نیپس و داگر گذاشتند؛ اما متاسفانه در سال ۱۸۳۳ همکاری آن دو با مرگ نیپس متوقف شد.
اما، داگر از پای ننشست و با بهری گیری از صفحات مسی کار خود را پیش برد و این گونه زمان نور دهی را کاهش داد.
علاوه بر این اقدام موثر، او توانست با فرو بردن عکس در محلول های ید دار، از تیره شدن عکس در طول زمان جلوگیری کند.
داگرئوتیپ دستاورد داگر بود و از آن جایی که به نظر می رسید سود دهی فراوانی در تجارت داشته باشد توسط برخی موسسات خریداری شد و در نهایت در سال ۱۸۴۰ این دستگاه، موفق به عکس گرفتن از ماه شد.
- تحولات مدرن
پس از اختراع داگرئوتیپ، پیشرفت دوربین عکاسی از روی لاکِ لاک پشت پایین آمد و به سرعت توسعه یافت.
به نظر می رسد یکی از دلایل این سرعت، احساس نیاز به این دستگاه بود و البته تاثیرات تجاری و بازار سود ده این دستگاه عجیب الغریب.
افراد متعدد بر کاهش دادن زمان نور دهی، پایداری عکس چاپ شده پس از گذر زمان، وضوح بخشیدن به آن و غیره کار کرده و البته موفقیت های چشم گیری داشتند.
رفته رفته دوربین عکاسی های عظیم الجثه و غول پیکر جای خود را به دوربین هایی دادند که در دسترس تر، کوچک تر و البته ارزان تر بودند.
اما، مهم ترین جهش برای دستیابی به دوربین های دیجیتالی کنونی، اختراع کامپیوتر بود که تاثیر مستقیم بر کیفیت عکس ها می گذاشت.
انواع دوربین عکاسی
در این بخش در نظر داریم که به جهان دوربین های عکاسی از نظر عملکرد وارد شویم، اگر دوربین ها را بر اساس تقدم بررسی کنیم ابتدا به دوربین های آنالوگ و سپس به دوربین های دیجیتال می رسیم:
- دوربین آنالوگ
این نوع از دوربین، ثبت کننده تصویر بر روی فیلم های عکاسی است، نتیجه نهایی پس از ظاهر کردن عکس به صورت منفی قابل رویت است.
البته این جا می خواستیم فارسی را پاس بداریم چرا که ظاهر کردن عکس بیشتر به نگاتیو یا ریورسال مشهور است.
اما، خود این دوربین ها انواع متفاوتی دارند که هر کدام از اجزا متفاوتی تشکیل شده و عملکرد های متفاوتی دارند.
به عنوان مثال Pentax K1000 یکی از نوستالژی ترین دوربین های آنالوگ مکانیکی است که با بدنه فلزی و مقاوم خود و البته تصویر برداری واضحش هنوز طرفداران فراوانی دارد.
این دوربین ها تشکیل شده از لنز، محل قرار گیری فیلم خام، دیافراگم و غیره است؛ اما پس از عکس برداری باید فیلم داخل آن باید از دستگاه خارج شده و ظاهر شود.
اگر می خواهید برای تقویت حس نوستالرژی در خود چنین دوربین هایی تهیه کنید، باید دقت خود را بالا ببرید چرا که این محصول به صورت آکبند در بازار موجود نیست، در این زمینه می توانید از مشاوران نورنگار کمک بگیرید.
- دوربین دیجیتال
اگر بخواهیم اصل اپتیکی دوربین دیجیتال را با دوربین آنالوگ مقایسه کنیم باید بگوییم تنها تفاوت آن استفاده و عدم استفاده از فیلم است.
این یعنی ابزار مورد استفاده برای ثبت عکس متفاوت خواهد بود، در دوربین دیجیتالی یک سنسور حساس به نور وجود دارد که تصویر سوژه را ثبت می کند.
حال به مسیر عکس گرفتن و فعل و انفعالات داخلی یک دوربین وارد می شویم تا در بخش های بعد اجزا دوربین را بررسی کنیم.
- منظره یاب (که البته بر همه دوربین های دیجیتال قرار ندارد)
- دکمه شاتر یا یک ماشه برای شلیک به سمت ابژه
- هدف
- دیافراگم
- شاتر
- سنسور CCD یا CMOS
- کارت حافظه
- صفحه نمایش یا اسکرین
ما در این مسیر از یک سنسور حساس به نور استفاده می کنیم، یک قطعه الکترونیکی کوچک که از میلیون ها فتو سایت تشکیل شده است.
این فتوسایت ها معمولاً پیکسل نامیده می شوند، این نام، نامی آشنا است چرا که کیفیت دوربین های تلفن همراه را بر اساس مگا پیکسل اندازه گیری می کنند.
این فتو سایت ها بسته به میزان نوری که دریافت می کنند، بار الکتریکی جمع کرده و بعد از عکس برداری این بار ها را بر اساس نوع سنسور مورد استفاده، به مدار الکترونیکی منتقل می کنند.
حساسیت موجود در دوربین های دیجیتال از روی منوی موجود در صفحه نمایش آن توسط شما انتخاب خواهد شد؛ اما هر چه بیشتر باشد، کیفیت عکس پایین تر خواهد بود و به اصطلاح نویز بیشتری دارد.
دلیل این مساله نیز پیکسل های رنگ روشن در نقاط تیره موجود در آن است، در نهایت این بار های الکتریکی به داده های دیجیتالی تبدیل شده و بر حسب بیت، اندازه گیری می شوند، در آخر برای تشکیل یک تصویر دیجیتال به کارت حافظه نیاز داریم تا تصویر بر آن ثبت شود.
حال بهتر است بدانیم که به طور کل دو نوع سنسور وجود دارد CCD و CMOS و البته هر دوی آن ها به نور حساس هستند نه به طیف رنگ ها.
در نهایت با ثبت شدن عکس بر روی کارت حافظه که خود انواع مختلفی دارند، عکس ها بر روی صفحه نمایش دیده می شوند که البته عینی ترین بخش این فرایندی است که توضیح داده شد.
اجزای دوربین عکاسی
حال که از فعل و انفعالات داخلی دوربین ها برای ثبت یک عکس با خبر شدیم بهتر است نگاهی به اجزا بیرونی آن نگاهی بیاندازیم.
امروزه دوربین ها بسیار پیچیده شده اند و همین مساله سبب می شود که گاهی حرفه ای ترین عکاس ها سر از اجزا آن در نیاورند.
اما، به طور کلی هر دوربین عکاسی دیجیتال از ۴ بخش اصلی تشکیل می شود:
- بدنه اصلی
- لنز
- شاتر
- دیافراگم
- منشور
- آینه
- منظره یاب
- صفحه نمایش ال سی دی
- فلاش
- دیافراگم لنز دوربین
- پرده شاتر
-
سنسور
حال تمامی موارد فوق به صورت جداگانه بررسی می شوند:
-
بدنه اصلی
بدنه دوربین، مثل بدن انسان است چرا که تمام اعضا داخلی را درون خود حفظ کرده است و در واقع پوششی است محافظ برای آن.
بهترین جمله ای در وصف بده اصلی دوربین می توان گفت این است؛ همه چیزِ دوربین به جز لنز آن که خود بحث مفصلی دارد.
وابسته به مدل دوربین و برندی که انتخاب می کنیم، شکل ظاهری و جنس آن متفاوت خواهد بود؛ اما اکثرا به شکل مکعب مستطیل یا مربعی هستند که بعدا جزئیات، یعنی فرورفتگی ها و بر آمدگی هایی، بر آن ظاهر می شوند.
اکثراً بدنه ها یا پلاستیکی هستند یا فلزی؛ اما تصورتان شاید از جنس پلاستیک وجه ای منفی داشته باشد، باید گفت که این طور نیست، فلز سنگین تر است و اگر بخواهید دوربینی سبک تر داشته باشید بهتر است به سراغ دوربین هایی بروید که جنس پلاستیکی دارند.
اما، بدنه های فلزی در برابر ناملایمات مقاوم تر هستند و اگر به صورت حرفه ای در این رشته هنری فعالیت دارید بهتر است این جنس را برای بدنه در نظر داشته باشید.
علاوه بر این اندازه دوربین نیز متفاوت است، اگر دوربین از نوع کامپکت باشد حتی گاهی اوقات اندازه جیب شلوار شما می شود؛ اما اگر دوربین DSLR داشته باشید ممکن است چندین کیلو وزن داشته باشند.
در هر صورت بهتر است برای محافظت از دوربین ها با هر شکل و اندازه و جنس و نوعی، کیف هایی محافظ تهیه کنیم تا از بلا مصون باشند.
دندانپزشکی